Waarom voel ik me vastzitten terwijl er niets mis is?

Omdat vastzitten iets anders is dan ongelukkig zijn, en er geen ramp nodig is om het te rechtvaardigen. Je kunt een leven hebben dat werkt, mensen om je heen die van je houden, werk dat betaalt, en toch het gevoel hebben dat de deuren op de muur geschilderd zijn.

Dat er niets duidelijk mis is, maakt het vaak zwaarder. Een crisis is uit te leggen. Anderen begrijpen hem. Hier heb je geen reden die je iemand kunt overhandigen, en dus zeggen de meeste mensen er heel lang niets over.

Vastzitten is een periode, geen karaktertrek

Je bent geen vastzitter. Je bent iemand in een periode waarin beweging is opgehouden logisch te zijn. Dat is niet hetzelfde, en het tweede gaat voorbij.

Het ligt zelden aan energie of ambitie. De vrouwen met wie ik spreek runnen doorgaans meerdere levens tegelijk en doen dat competent. Wat stil is geworden, is niet het vermogen. Het is de richting.

Wat er meestal onder zit

Eén: je weet al iets en je hebt het nog niet hardop gezegd. Een deel van je heeft een conclusie getrokken, de rest heeft nog geen toestemming gegeven om die te horen, en die patstelling voelt als verlamming.

Twee: je wacht op zekerheid. Je zoekt de optie zonder prijs. Die bestaat niet. Elke echte keuze kost iets, en blijven zoeken naar de keuze die niets kost is een zeer redelijk klinkende manier om nooit te bewegen.

Drie: de vraag die je omdraait is niet de echte vraag. Mensen twijfelen maandenlang over een baan terwijl het eigenlijke onderwerp vermoeidheid is, of wie ze zijn geworden om alles draaiende te houden.

Vier: er is niets mis, en er is toch iets veranderd. Jij bent niet meer de vrouw die dit leven heeft ingericht. Levens werken zichzelf niet bij wanneer jij verandert.

Vragen om even bij te blijven

Wat zou ik doen als niemand teleurgesteld zou zijn? Niet als fantasie, maar als informatie over waar je je al die tijd omheen hebt georganiseerd.

Wanneer begon dit? De meeste mensen kunnen een seizoen noemen, soms een maand. Wat er toen gebeurde doet er meestal toe.

Waar ben ik bang voor dat ik het ontdek als ik hier echt naar kijk? Dat antwoord is vaak het hele verhaal.

Wat je nu niet hoeft te beslissen

Je hoeft niet te weten wat je wilt. Je hoeft niets te verlaten, niemand iets te vertellen en geen plan te maken. Je hoeft niet vast te stellen of dit ernstig genoeg is om te tellen.

De eerste eerlijke stap is kleiner: benoemen wat er werkelijk aan de hand is, in woorden die je niet gebruikt tegenover mensen die willen dat het goed met je gaat.